اجلاس سران برای اقدام اقلیمی ۲۰۱۹ سازمان ملل متحد

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، از همهٔ رهبران دعوت به عمل می‌آورد تا در ۲۳ سپتامبر با برنامه‌هایی جامع و واقع‌بینانه برای بهبود مشارکت‌های ملی معیّن خود تا سال ۲۰۲۰، همگام با کاستن از انتشار گازهای گلخانه ای تا ۴۵ درصد طی دهه‌ٔ پیش‌رو و به صفر رساندن این مقدار تا سال ۲۰۵۰، به نیویورک بیایند.

انتشار گازها در جهان در حال رسیدن به سطوح بی‌سابقه‌ای است و نشانه‌ای از پایان آن نیست. چهار سال گذشته گرم‌ترین چهار سال ثبت شده بوده‌اند و دمای قطب شمال در زمستان، از سال ۱۹۹۰، تا ۳ درجهٔ سانتی‌گراد افزایش داشته است. سطح دریاها در حال بالا آمدن است، صخره‌های مرجانی در حال از بین رفتنند، و شاهد اثرات تهدید کنندهٔ حیاتی تغییر اقلیم بر سلامتی، از طریق آلودگی هوا، موج‌های گرما و خطراتی در رویارویی با تأمین امنیت غذایی، هستیم. 

اثرات تغییر اقلیم در همه‌جا احساس می‌شود و تأثیرات بسیار جدی‌ بر زندگی مردم برجا می‌گذارد. تغییر اقلیم در حال مختل کردن اقتصاد‌های ملی است؛ این امر برای ما امروزه بسیار هزینه‌زا است و در آینده حتی بیشتر ‌هزینه‌زا خواهد بود. اما به طور فزاینده ای درک می‌شود که راه‌حل‌هایی مقرون به صرفه و مقیاس‌پذیری موجودند که همهٔ ما را قادر می‌کند تا به سوی اقتصادهای پاک‌تر و مقاوم‌تری جهش کنیم.

آخرین تحلیل‌ها نشان‌ می‌دهد اگر حالا اقدام کنیم، می‌توانیم انتشار کربن را تا ۱۲ سال آتی کاهش دهیم و افزایش دمای متوسط جهانی را زیر ۲ درجهٔ سانتی‌گراد و حتی، با تکیه بر آخرین تحقیقات علمی، تا یک و نیم درجهٔ سانتی‌گراد بالای سطوح پیشا-صنعتی نگه‌ داریم. 

خوشبختانه ما توافق‌نامهٔ پاریس را داریم؛ یک چهارچوب سیاست‌گذاری آینده‌نگر و ماندگار که تمام کارهایی که نیاز است برای پایان دادن به اختلال اقلیمی و از بازگرداندن اثرات آن انجام شوند را  به طور دقیق در خود آورده است. اما این توافق‌نامه به خودی خود و بدون اقدامات بلندپروازانه بی‌معنی است. 

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، از همهٔ رهبران دعوت به عمل می‌آورد تا در ۲۳ سپتامبر با برنامه‌هایی جامع و واقع‌بینانه برای بهبود مشارکت‌های ملی معیّن خود تا سال ۲۰۲۰، همگام با کاستن از انتشار گازهای گلخانه ای تا ۴۵ درصد طی دهه‌ٔ پیش‌رو و به صفر رساندن این مقدار تا سال ۲۰۵۰، به نیویورک بیایند. 

برای اینکه این برنامه‌ها اثربخش و معتبر باشند، کاستن از اثرات تغییر اقلیم به تنهایی کافی نخواهد بود؛ این برنامه‌ها باید هم‌راستا با آرمان‌های توسعهٔ پایدار، راهی به سوی تحول کامل اقتصادها نشان دهند. آن‌ها نباید به ایجاد برندگان و بازندگانی بیانجامند یا به نابرابری اقتصادی بیافزایند. آن‌ها باید، در پیش‌زمینهٔ گذاری عادلانه، منصفانه باشند و برای کسانی که اثرات سوء تغییر اقلیم را متحمل شدند، فرصت‌های جدیدی ایجاد کند. آن‌ها همچنین باید زنان را به عنوان تصمیم‌گیران اصلی شامل شوند؛ تنها تصمیم‌گیری از سوی بدنه‌هایی که از لحاظ جنسیتی متنوع‌اند ظرفیت رویاروی با نیازهای گوناگونی که در دورهٔ تغییرات بنیادین پیش‌رو بر خواهند خاست را دارند. 

این نشست حکومت‌ها، جامعهٔ مدنی، مقام‌های محلی و دیگر سازمان‌های بین‌المللی را برای توسعهٔ راه‌حل‌هایی بلند پروازانه‌ای در شش عرصه‌ کنار یکدیگر می‌آورد. این عرصه‌ها عبارت‌اند از: گذارجهانی به انرژی‌های تجدید پذیر؛ زیرساخت‌ها و شهرهای مقاوم و پایدار؛ کشاورزی پایدار و مدیریت جنگل‌ها و اقیانوس‌ها؛ مقاومت و سازگاری با اثرات اقلیمی و هم‌‌سو شدن امور مالی خصوصی و عمومی با اقتصادی که میزان انتشار کربن آن صفر است. کسب‌وکارها طرف ما هستند. راه‌حل‌هایی پرشتاب‌تر برای اقلیم می‌تواند اقتصاد‌های ما را تقویت کند و مشاغل جدیدی به وجود آورد، همهٔ این‌ها در حالی که هوای پاکیزه‌تری به همراه می‌آورند، تنوع زیستی و زیست‌گاه‌های طبیعی را حفظ و از محیط‌زیست ما نگه‌داری می‌کنند.

هم اکنون فناوری‌های نو و راه‌حل‌های مهندسی، انرژی را با هزینه‌ای کمتر از اقتصاد سوخت‌فسیلی محور به ما عرضه می‌کنند. در حال حاضر انرژی‌های خورشیدی و بادی مستقر در خشکی ارزان‌ترین منابع عمدهٔ نیرو در تقریباً تمامی اقتصادهای بزرگ هستند. اما باید تغییر ریشه‌ای را به جریان بیندازیم. این به معنای توقف تخصیص یارانه‌ به سوخت‌های فسیلی و انواع کشاورزی‌ انتشاردهندهٔ حجم زیادی از گازها و حرکت به سوی انرژی‌های تجدید پذیر، وسایل نقلیهٔ برقی و به کارگیری اعمال  هوشمندانه در قبال اقلیم است. این به معنی نوعی قیمت‌گذاری بر روی کربن است که بازتاب دهنده‌ٔ هزینه‌های واقعی انتشار کربن است، از خطرات اقلیمی آن تا آسیب‌هایی که آلودگی هوا بر سلامتی وارد می کند. و این به معنی شتاب بخشیدن به روند تعطیلی کارخانه‌های ذغال سنگ و متوقف کردن ساخت کارخانه‌های جدید ذغال سنگ و جایگزینی مشاغل با جایگزین‌های سلامت‌تر تا که این تحول عادلانه، فراگیر و سود ده باشد. 

نمونه اقدامات

دبیر کل سازمان ملل متحد نمونه اقدامات ذیل را در اولویت قرار داد تا اطمینان حاصل کند که اقدامات متحول کننده در اقتصاد واقعی تا آنجایی که ممکن است تاثیرگذار باشند. این اقدامات دارای احتمال بالایی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و افزایش اقدام‌های جهانی در راستای سازگاری و مقاومت هستند. 

 سرمایه گذاری: بسیج منابع عمومی و خصوصی مالی به منظور کربن زدایی تمام بخش‌های اولویت دار و افزایش مقاومت.  

گذار انرژی: سرعت بخشیدن به گذار از سوخت‌های فسیلی به انرژی تجدیدپذیر و دستیابی به دستاوردهای مورد توجه در زمینه بهره‌وری از انرژی.

گذار صنعت: ایجاد تحول در صنایعی همچون نفت و گاز، فولاد، سیمان، مواد شیمیایی و فناوری اطلاعات.

راه‌حل‌های مبتنی بر طبیعت: کاهش انتشار گازها، افزایش میزان جذب آن ها و تقویت میزان انعطاف پذیری در داخل و سراسر نظام های جنگل‌داری، کشاورزی، اقیانوس‌ها و مواد غذایی به خصوص از طریق حفاظت از تنوع زیستی، بکارگیری زنجیره تامین و فن آوری.   

شهرها و اقدامات محلی: پیشبرد کاستن از اثرات منفی تغییر اقلیم و مقاومت در سطوح شهری و محلی با تاکید بر تعهدات جدید در ساختمان‌ها، حمل و نقل انبوه و زیر ساخت های شهری‌ که میزان کمی گاز منشتر می‌کنند و ایجاد تاب آوری در بین قشر فقیر شهری.     

تاب آوری و سازگاری: پیشبرد تلاش های جهانی برای رسیدگی و مدیریت اثرات و خطرهای ناشی از تغییر اقلیم به خصوص در اجتماعات و ملت‌هایی که بیش از بقیه آسیب پذیر هستند.

علاوه بر آن، سه حوزه اساسی دیگر وجود دارد:

راهبرد کاهش: ایجاد انگیزه برای اهداف مشارکت‌های ملی معیّن بلندپروازانه و راهبرد های بلند مدت برای دستیابی به توافق‌نامهٔ پاریس. 

تعامل با جوانان و بسیج عمومی: بسیج کردن مردم در سرتاسر جهان جهت اقدام در زمینه تغییر اقلیم و اطمینان حاصل کردن از یکپارچگی و نمایندگی جوانان در تمام عرصه‌های نشست، به خصوص شش عرصهٔ متحول‌کننده.

انگیزه‌های سیاسی و اجتماعی: پیشبرد تعهدات در حوزه هایی که بر رفاه مردم تاثیرگذار هستند، مانند کاهش میزان آلودگی هوا، ایجاد شغل‌های آبرومندانه، تقویت کردن راهبرد های سازگاربا اقلیم و حمایت از کارگرها و اقشار آسیب پذیر. 

کلمات کلیدی